‘We hebben allemaal een verschillende achtergrond’
Verhalen uit de
haven van...
havenreporter Jelle Gunneweg
(o.a. van RTV Rijnmond)
Meld je aan voor de online Havenkrant en ontvang deze 4 keer per jaar in je inbox.
Verhalen uit de haven
Getrouwd met een zeeman
Yvonne van de Wetering-van Vliet (69) uit Maassluis trouwde een zeeman op de koopvaardij. Dat had grote invloed op haar relatie en gezinsleven. Ze vertelt haar verhaal aan de Havenkrant naar aanleiding van de expositie Maritieme Vrouwen in het Maritiem Museum Rotterdam en de film ‘Zeemansvrouwen’.
Foto: Erik Buis
Scroll verder
Yvonne is zeventien jaar oud als ze verkering krijgt met haar buurjongen Reinier. Hij zit op de zeevaartschool en rijdt in een Volkswagen Kever. Dat vindt ze interessant. Ook hij is verliefd, maar waarschuwt haar wel als ze verkering krijgen: ‘Ik ga varen, weet waar je aan begint.’ Ze is niet opgegroeid in een maritiem gezin en denkt dat het allemaal wel zal meevallen. Tot Reinier voor het eerst op reis gaat en zes maanden wegblijft. ‘Het was echt afzien.’
De jonge stuurman moet naar Japan (‘helemaal aan het andere einde van de wereld’) om kolen en graan te lossen. Daarna koerst de bulkcarrier naar Amerika en Australië. Het verliefde stel houdt contact per brief. Telefoneren doen ze nauwelijks. ‘Pas later begreep ik waarom hij nooit zei dat ’ie van me hield. Iedereen luisterde mee.’
Als het schip na een half jaar terugkeert in Antwerpen, mag Yvonne een paar dagen aan boord. ‘Het was een hele ervaring, voor het eerst op zo’n groot schip. Ik zag hem in zijn uniform wacht lopen, dat trok mij wel. Tussen de diensten door mochten we even aan wal.’
Later, als ze eenmaal getrouwd zijn, mag ze vaker en langer mee op reis. Ze verveelt zich nooit. Soms loopt ze ’s nachts mee op wacht, staat ze achter de bar of helpt ze de kapitein bij de administratie. Koken of schoonmaken hoeft ze niet. Dat doet het personeel. ‘Ik vond het heerlijk op zee. We maakten mooie reizen naar Japan, Canada, Zuid-Afrika en Amerika.’
Ze neemt ontslag bij het verpleeghuis in Vlaardingen en gaat voor een uitzendbureau werken. ‘Dan kon ik meteen weg als Reinier belde dat ik weer aan boord mocht. Ik was nog jong, had verder geen verplichtingen. Oudere vrouwen moesten thuisblijven voor de kinderen. Zelf wilde ik geen kinderen zolang Reinier op zee zat. Ik zag het niet zitten om in mijn eentje voor een kind te zorgen. Mijn man zag ook hoe moeilijk sommige collega’s het hadden als er problemen thuis waren. Dat wilden wij niet.’
Mooie zeereizen
Terugblikkend op de zeereizen zegt ze: ‘Het waren elf turbulente jaren, maar ik zou het zo over doen. Het was de meest onbezorgde tijd van ons leven. We trokken de deur achter ons dicht en gingen op avontuur.’
Reinier wordt uiteindelijk als loods aangenomen. Marjolein krijgt een vader die elke dag thuiskomt. En
Yvonne staat er niet meer alleen voor.
Het water heeft hen nooit losgelaten. Vanuit hun appartement op de achttiende etage in Maassluis kijken
ze uit op de stormvloedkering bij Hoek van Holland, waar de schepen in- en uitvaren. De woonkamer is maritiem ingericht, vol souvenirs uit verre landen. Een nieuwe reis staat alweer gepland: een cruise naar Indonesië. ‘Het blijft trekken: al varend de wereld ontdekken.’
Turbulente jaren
Vrouwen hebben eeuwenlang een stempel gedrukt op de maritieme geschiedenis. Maar hun rol in scheepvaart, scheepsbouw en visserij bleef lang onderbelicht. De tentoonstelling ‘Maritieme Vrouwen’ in het Maritiem Museum Rotterdam laat hun verhalen zien aan de hand van schilderijen, foto’s, brieven en persoonlijke bezittingen. Ook is een fragment te zien uit de film ‘Zeemansvrouwen, een soort vrijheid’ van Helge Prinsen. De complete film is volgend jaar te zien bij TV Rijnmond. Info op: maritiemmuseum.nl
Meer ‘Maritieme Vrouwen’
Volgend artikel
Verhalen uit de
haven van...
havenreporter Jelle Gunneweg
(o.a. van RTV Rijnmond)
Vrouwen hebben eeuwenlang een stempel gedrukt op de maritieme geschiedenis. Maar hun rol in scheepvaart, scheepsbouw en visserij bleef lang onderbelicht. De tentoonstelling ‘Maritieme Vrouwen’ in het Maritiem Museum Rotterdam laat hun verhalen zien aan de hand van schilderijen, foto’s, brieven en persoonlijke bezittingen. Ook is een fragment te zien uit de film ‘Zeemansvrouwen, een soort vrijheid’ van Helge Prinsen. De complete film is volgend jaar te zien bij TV Rijnmond. Info op: maritiemmuseum.nl
Meer ‘Maritieme Vrouwen’
Meld je aan voor de online Havenkrant en ontvang deze 4 keer per jaar in je inbox.
Terugblikkend op de zeereizen zegt ze: ‘Het waren elf turbulente jaren, maar ik zou het zo over doen. Het was de meest onbezorgde tijd van ons leven. We trokken de deur achter ons dicht en gingen op avontuur.’
Reinier wordt uiteindelijk als loods aangenomen. Marjolein krijgt een vader die elke dag thuiskomt. En
Yvonne staat er niet meer alleen voor.
Het water heeft hen nooit losgelaten. Vanuit hun appartement op de achttiende etage in Maassluis kijken
ze uit op de stormvloedkering bij Hoek van Holland, waar de schepen in- en uitvaren. De woonkamer is maritiem ingericht, vol souvenirs uit verre landen. Een nieuwe reis staat alweer gepland: een cruise naar Indonesië. ‘Het blijft trekken: al varend de wereld ontdekken.’
Turbulente jaren
Later, als ze eenmaal getrouwd zijn, mag ze vaker en langer mee op reis. Ze verveelt zich nooit. Soms loopt ze ’s nachts mee op wacht, staat ze achter de bar of helpt ze de kapitein bij de administratie. Koken of schoonmaken hoeft ze niet. Dat doet het personeel. ‘Ik vond het heerlijk op zee. We maakten mooie reizen naar Japan, Canada, Zuid-Afrika en Amerika.’
Ze neemt ontslag bij het verpleeghuis in Vlaardingen en gaat voor een uitzendbureau werken. ‘Dan kon ik meteen weg als Reinier belde dat ik weer aan boord mocht. Ik was nog jong, had verder geen verplichtingen. Oudere vrouwen moesten thuisblijven voor de kinderen. Zelf wilde ik geen kinderen zolang Reinier op zee zat. Ik zag het niet zitten om in mijn eentje voor een kind te zorgen. Mijn man zag ook hoe moeilijk sommige collega’s het hadden als er problemen thuis waren. Dat wilden wij niet.’
Mooie zeereizen
Yvonne is zeventien jaar oud als ze verkering krijgt met haar buurjongen Reinier. Hij zit op de zeevaartschool en rijdt in een Volkswagen Kever. Dat vindt ze interessant. Ook hij is verliefd, maar waarschuwt haar wel als ze verkering krijgen: ‘Ik ga varen, weet waar je aan begint.’ Ze is niet opgegroeid in een maritiem gezin en denkt dat het allemaal wel zal meevallen. Tot Reinier voor het eerst op reis gaat en zes maanden wegblijft. ‘Het was echt afzien.’
De jonge stuurman moet naar Japan (‘helemaal aan het andere einde van de wereld’) om kolen en graan te lossen. Daarna koerst de bulkcarrier naar Amerika en Australië. Het verliefde stel houdt contact per brief. Telefoneren doen ze nauwelijks. ‘Pas later begreep ik waarom hij nooit zei dat ’ie van me hield. Iedereen luisterde mee.’
Als het schip na een half jaar terugkeert in Antwerpen, mag Yvonne een paar dagen aan boord. ‘Het was een hele ervaring, voor het eerst op zo’n groot schip. Ik zag hem in zijn uniform wacht lopen, dat trok mij wel. Tussen de diensten door mochten we even aan wal.’
Yvonne van de Wetering-van Vliet (69) uit Maassluis trouwde een zeeman op de koopvaardij. Dat had grote invloed op haar relatie en gezinsleven. Ze vertelt haar verhaal aan de Havenkrant naar aanleiding van de expositie Maritieme Vrouwen in het Maritiem Museum Rotterdam en de film ‘Zeemansvrouwen’.
Verhalen uit de haven
Getrouwd met een zeeman
‘We hebben allemaal een verschillende achtergrond’
Foto: Erik Buis
