Meld je aan voor de online Havenkrant en ontvang deze 4 keer per jaar in je inbox.
Scroll verder
Van goederentreinen naar De Huiskamer
Na 43 jaar werken op het spoor is Elie Speelman tegenwoordig gastheer en bestuurslid bij De Huiskamer op Heijplaat. Toch blijft de haven een deel van zijn leven. Dagelijks wandelt hij met zijn hond Moli langs de rails. Dan ziet hij hoe sterk het havengebied door de jaren heen is veranderd.
Foto: Annelies Romers
Als kind speelde hij bij de kolenfabriek. ‘Ik heb genoeg kattenkwaad uitgehaald’, grinnikt hij. ‘Er stonden kolenwagons. Dan dacht je dat zo’n wagon leeg was, gooide je de deur open en moest je ineens wegspringen, omdat er toch kolen uit kwamen. De hele Heijplaat kon toen gratis kolen scheppen.’ Dat kan niet meer volgens de inmiddels 66-jarige Elie, omdat het haventerrein nu goed beveiligd is. ‘Ze weten precies waar je bent.’
Na een hartinfarct liet zijn lichaam het niet meer toe om op het spoor te werken. ‘In het begin had ik het daar zwaar mee, maar door De Huiskamer werd dat gevoel veel minder. En ik kwam er ook mijn nieuwe vrouw Ita tegen.’ Elie voelt zich verbonden met het spoor. ‘Ik ben een spoorman in hart en nieren. Als ik een locomotief hoor, ga ik met mijn hond kijken. Dat zijn mijn collega’s! Maar als het de concurrent is, loop ik door.’
Jarenlang werkte Elie als radiolocbestuurder. Bij het bedrijf dat inmiddels DB Cargo heet, bestuurde hij met een afstandsbediening locomotieven. Hij genoot van de vrijheid van vroeger. Zo’n trein met tientallen volle wagons besturen maakte hem trots. Maar werken met zulk zwaar materiaal brengt verantwoordelijkheden met zich mee.
Hij weet hoe ernstig de gevolgen van een ongeluk kunnen zijn. Zo herinnert Elie zich hoe een scholier stiekem wilde meerijden, maar niet merkte dat de trein van spoor wisselde. ‘Het is ijzer. Als de trein over je benen rijdt, scheuren die als stukjes papier.’ Daarom is Elie blij met de veiligheidsmaatregelen van de afgelopen jaren. Ook de spoorwegseinen, die het treinverkeer regelen, vindt hij een stap vooruit. ‘Bij het spoor staat veiligheid boven alles.’ Wel ziet hij nog ruimte voor verbetering. Hij hoopt dat de beheerders van het havengebied meer aandacht besteden aan het hoge onkruid langs de sporen. ‘Als radiolocbestuurder is het geen pretje om daarin te moeten staan.’
Volgend artikel
Van goederentreinen naar De Huiskamer
Na een hartinfarct liet zijn lichaam het niet meer toe om op het spoor te werken. ‘In het begin had ik het daar zwaar mee, maar door De Huiskamer werd dat gevoel veel minder. En ik kwam er ook mijn nieuwe vrouw Ita tegen.’ Elie voelt zich verbonden met het spoor. ‘Ik ben een spoorman in hart en nieren. Als ik een locomotief hoor, ga ik met mijn hond kijken. Dat zijn mijn collega’s! Maar als het de concurrent is, loop ik door.’
Als kind speelde hij bij de kolenfabriek. ‘Ik heb genoeg kattenkwaad uitgehaald’, grinnikt hij. ‘Er stonden kolenwagons. Dan dacht je dat zo’n wagon leeg was, gooide je de deur open en moest je ineens wegspringen, omdat er toch kolen uit kwamen. De hele Heijplaat kon toen gratis kolen scheppen.’ Dat kan niet meer volgens de inmiddels 66-jarige Elie, omdat het haventerrein nu goed beveiligd is. ‘Ze weten precies waar je bent.’
Foto: Annelies Romers
Meld je aan voor de online Havenkrant en ontvang deze 4 keer per jaar in je inbox.
Na 43 jaar werken op het spoor is Elie Speelman tegenwoordig gastheer en bestuurslid bij De Huiskamer op Heijplaat. Toch blijft de haven een deel van zijn leven. Dagelijks wandelt hij met zijn hond Moli langs de rails. Dan ziet hij hoe sterk het havengebied door de jaren heen is veranderd.
Jarenlang werkte Elie als radiolocbestuurder. Bij het bedrijf dat inmiddels DB Cargo heet, bestuurde hij met een afstandsbediening locomotieven. Hij genoot van de vrijheid van vroeger. Zo’n trein met tientallen volle wagons besturen maakte hem trots. Maar werken met zulk zwaar materiaal brengt verantwoordelijkheden met zich mee.
Hij weet hoe ernstig de gevolgen van een ongeluk kunnen zijn. Zo herinnert Elie zich hoe een scholier stiekem wilde meerijden, maar niet merkte dat de trein van spoor wisselde. ‘Het is ijzer. Als de trein over je benen rijdt, scheuren die als stukjes papier.’ Daarom is Elie blij met de veiligheidsmaatregelen van de afgelopen jaren. Ook de spoorwegseinen, die het treinverkeer regelen, vindt hij een stap vooruit. ‘Bij het spoor staat veiligheid boven alles.’ Wel ziet hij nog ruimte voor verbetering. Hij hoopt dat de beheerders van het havengebied meer aandacht besteden aan het hoge onkruid langs de sporen. ‘Als radiolocbestuurder is het geen pretje om daarin te moeten staan.’